۶ اسفند ۱۳۹۴

بررسی آماده کردن مواد خام، ساخت محصولات چوب و تاثیرات محیطی بر این محصولات

نویسندگان: دیک سندبرگ و آندریا کوتنار

در اتخاذ تصمیمات کلان سیاسی و اقتصادی در جهان توجه به منابع انرژی و تغییرات آب و هوایی روز به روز نقش بیشتری می یابد. در چنین شرایطی به نظر باید در ساخت هر محصولی به سه عامل اقتصادی، زیست محیطی و سود اجتماعی به صورت یکسان توجه کرد.

باید توجه داشت که عامل زیست محیطی در محصولاتی که با چوب سر و کار دارند با جنگلداری و سلامت جنگل ها گره خورده است. جنگل ها برای حیات انسان ضروری هستند و در عین حال محصولاتی که از چوب ساخته می شوند نقش اساسی در سوددهی اقتصادی و آسایش انسان ها دارند. در پنجاه سال اخیر از چوب در صنایع این چنینی استفاده بسیار کمی شده اما طی سال های اخیر استفاده از چوب در صنایع به دلیل خصوصیات ویژه اش دوباره رونق یافته است.

در این مقاله به بررسی نقش چوب حرارت دیده در انواع محصولات چوبی، تاثیرات محیطی بر دوام، تعمیر و احیای محصولات و در نهایت پروسه بازیافت آن پس از پایان عمر مفیدشان پرداخته ایم.

 

حرارت دادن چوب

از عمر رویکردهای حرارتی بر چوب مدت ها می گذرد و متدهای فراوانی در این زمینه وجود دارد. در صنعتی ترین رویکردهای امروزی چوب تا 150 تا 260 درجه سانتیگراد حرارت داده می شود، با این هدف که دوام و زیبایی بیشتری به خود بگیرد و در برابر تغییرات آب و هوایی مقاومتر باشد. این پروسه معمولا در وکیوم، هوای آزاد و یا با گازهایی مثل نیتروژن انجام می گیرد. بعضا از روغن گرما دیده هم برای انتقال گرما و گرفتن اکسیژن چوب استفاده می شود. حرارت دادن چوب بیشتر از 300درجه سانتیگراد به دلیل آسیب های جدی که به آن می زند چندان معمول نیست و استفاده کمی در صنایع دارد.

مناقشات عمومی درباره استفاده از چوب های سخت استوایی، سمی بودن مواد نگه دارنده چوب و به خصوص علاقه روزافزون صنایع چوبی برای گسترش محصولاتشان باعث شده که از سال 2000 به بعد متدهای متنوعی برای حرارات دادن چوب به بازار معرفی شود. اصلی ترین این روش ها به ترتیب زیر است:

حرارت دادن چوب The Thermal Treatment

رویکرد پلاتو the Plato Process

رویکرد ان او دبلیو NOW (New Option Wood)

رویکرد OHT (استفاده از روغن های گرمادهی)

تفاوت این رویکردها تنها در شیوه گرفتن اکسیژن چوب و حرارت دادن به آن است. بیشتر این متدها در اروپا رشد و پرورش یافته است. در سال 2011 بیش از 250 هزار متر مکعب از 350 هزار تولید جهانی در اروپا انجام شده است.